D.Hawkins Przekraczanie poziomów świadomości 6 część POZIOMY KALIBRACJI PONIŻEJ 200 ŻAL

 D.Hawkins Przekraczanie poziomów świadomości

6 część

POZIOMY KALIBRACJI PONIŻEJ 200

ŻAL (poziom kalibracji 75, poziom szczęścia 9, tuż ponad APATIĄ)

Jest to poziom smutku, straty i melancholii. Znamy ten stan wszyscy, ale zazwyczaj jest przejściowy. Jednak gdy pozostajemy w nim długo, żyjemy w ciągłym ubolewaniu i depresji. Opłakujemy, żyjemy w żałobie i wyrzutach sumienia w związku z PRZESZŁOŚCIĄ.

Gdy jesteś na poziomie ŻALU wszędzie dosłownie dostrzegasz smutek – u małych dzieci, w pracy, smutek związany z sytuacją na świecie.

Jednak pomimo tego , że ŻAL to „cmentarz dla życia”, jest w nim więcej energii niż w Apatii. Dlatego też, gdy przeżywający traumę pacjenci zaczynają płakać, oznacza to, że ich stan się poprawia „Skoro zaczęli płakać, zaczną znowu jeść.”

Żalu doświadczamy wszyscy. Może mieć różne zabarwienie – od formy smutku do stanu, który obezwładnia i przytłacza.

Wiele osób nadal uważa, że szczęście bierze się z zewnątrz. Więc goni za rzeczami, osobami, których wartości ceni bardzo wysoko i które, po zdobyciu, będzie asymilował jako swoje i siebie. Strach przed utratą wtedy będzie ogromny, często paraliżujący. Mogą powstać toksyczne więzi, np. związane z pieniędzmi czy sławą.

W rzeczywistości źródło szczęścia jest w naszym wnętrzu I dlatego też duchowo rozwinięty dorosły jest względnie odporny na żal, gdyż jego życie nie jest zależne w dużym stopniu od zewnętrznych czynników. Swoje szczęście nosi w swoim sercu. Tam jest źródło.

Autor w tej części pisze sporo o ego. „Podstawową prawdą, którą musimy sobie uzmysłowić w tym procesie, jest to, że NIE ISTNIEJE RZECZYWISTE ŹRÓDŁO SZCZĘŚCIA POZA NAMI SAMYMI. Natomiast EGO jest przywiązane do wielu wierzeń, sloganów, przedmiotów, ludzi, rytuałów, pieniędzy, wygód, rozrywki, mebli, sentymentalnych symboli i wspomnień wszystkiego, co powyżej wymienione. Ego/umysł uwielbia to, co jest tymczasowe i nietrwałe, ponieważ nadaje temu rangę „wyjątkowości” i dlatego upatruje w tym „źródło” szczęścia.”

Dalej autor pisze o Utracie i związanym z tym żalem. I puentuje, że „ nie istnieje inny czas niż obecna chwila i nikt nigdy nie doświadcza ani przeszłości, ani przyszłości, poza swoimi wyobrażeniami i wspomnieniami. JEDYNYM ŹRÓDŁEM SZCZĘŚCIA, KTÓRE POSIADA REALISTYCZNĄ PODSTAWĘ, JEST TERAŹNIEJSZOŚĆ, A TEGO , CO SIĘ W NIEJ ZNAJDUJE NIE DA SIĘ UTRACIĆ.”

Ból po stracie może ulec zmniejszeniu, gdy uświadomimy sobie cała rzeczywistość obecnej ludzkiej kondycji, którą wszyscy dzielimy: (cytuję za autorem)

1. „W ludzkim świecie wszystko jest doczesne, przejściowe i ewolucyjne.

2. Niczego nie można „posiadać”, ani „mieć”. Wszystkie związki są tymczasowe i dowolne.

3. Wszystko należy do boga. A zatem wszystko, o czym sądzimy, że jest „moje” czy „należące do mnie”, włącznie z ludzkim ciałem, jest stanem przejściowym.

4. Dostrzeż, że wszelka własności i związki polegają tylko na zarządzaniu.

5. Trzymaj się zasad, a nie ludzi, rzeczy, stanów i przejściowych zasad.

6. Postanów żyć z odwagą i godnością. Zaakceptuj żałobę jako normalny proces, zamiast jej się opierać.

7. Zaakceptuj, że wszystkie istoty rozumne żyją dzięki wierze. Pozostaje pytanie – wiary w „co”. Wiarę można pokładać w iluzje, intelekt, rozum, naukę, postęp, polityczną i światową potęgę, zaspokajanie ego, przyjemność, bogactwo, czy nadzieję (np. w „jutro”) „

Współczucie dla siebie, jak i dla natury ludzkiego życia, prowadzi do procesu uzdrowienia. ŻAL jest konsekwencją trzymania się dawnej percepcji. W podjęciu decyzji o oddaniu się teraźniejszości i skupieniu na niej bez osądów, kryje się ogromna korzyść. Strata często zawraca człowieka z poszukiwań szczęścia na zewnątrz, ku ponownej ocenie zalet i uprzednio pominiętych wyborów. Strata może być zatem postrzegana jako korzyść, stanowiąc zachętę do duchowego wzrostu i ewolucji . Jednak odkrycie, że utrata może być „windą” do wzrostu, wymaga wielkiej otwartości i dojrzałości. Odrzucenie tej szansy prowadzi do zgorzknienia. Akceptacja zmienności ludzkiego losu wiedzie natomiast do większego zrozumienia i współczucia.

Temat utraty pracy na poziomie ŻALU:

Na tym poziomie osoby mają więcej energii niż na poziomie apatycznym, tu zaczynają płakać, rozpaczać i zaczynają żałować tego , co się wydarzyło.

Powyżej jest STRACH, ale o tym w następnej części streszczenia 

Z Miłością Jola

zdj. pixabay.com