D.Hawkins Przekraczanie poziomów świadomości 10 część POZIOMY KALIBRACJI PONIŻEJ 200 DUMA

 D.Hawkins Przekraczanie poziomów świadomości

10 część

POZIOMY KALIBRACJI PONIŻEJ 200

DUMA (poziom kalibracji 175, poziom szczęścia 22, tuż ponad ZŁOŚCIĄ)

Ludzie zaczynają się czuć się lepiej, gdy wkraczają na ten poziom. Wzrasta poczucie własnej wartości, a to z kolei działa jak balsam na cały ból odczuwany na niższych poziomach świadomości.

Czym się różni Duma od Wstydu, Żalu, Strachu? Podniesienie się z tych ostatnich jest ogromnym wyczynem. Duma kojarzy się z cieszeniem się życiem, jest wspierana przez społeczeństwo. Jednakże na Mapie Świadomości nadal jest poniżej 200 (krytyczny poziom) , więc jest raczej czymś negatywnym. DUMA wydaje się być dobrym jedynie w porównaniu z niższymi poziomami!!!

Duma jest „przyczyną upadku”, defensywna i zależna od czynników zewnętrznych. To nadęte ego jest narażone na atak. Duma jest słaba, bo w każdej chwili może „spaść” z piedestału prosto do poziomu np. Wstydu, co jest jej ogromnym zagrożeniem.

Wadami Dumy sa AROGANCJA i ZAPRZECZENIE. Te cechy blokują rozwój. Przy Dumie wyzwolenie z uzależnień jest niemożliwe, bo zaprzecza się istnieniu problemów emocjonalnych czy tez wad charakteru. Cały problem Dumy tkwi w zaprzeczaniu. I stąd też, Duma jest blokadą w uzyskaniu prawdziwej Mocy, która zastępuje ją rzeczywistą renomą i prestiżem.

W miarę wzrastania poziomu świadomości, wzrasta również obecność odczuwanego szczęścia. Około 12 procent ludzi odczuwa szczęście na poziomie Złości, ale na poziomie Dumy to już 22 procent. Jednak Duma, podobnie jak Złość i Strach, jest nadal postawą defensywną, podatną na zranienie z zewnątrz. Daje odczucie gratyfikacji, jednak jest jeszcze daleko od Odwagi.

Duma jest przydatna funkcjonalnie jako przejściowe nagradzanie samego siebie za udane przedsięwzięcia, dokonania, a przez to jest normalną reakcją, wyuczoną w dzieciństwie poprzez system nagradzania stosowany przez rodziców i nauczycieli. To ułatwia dojrzewanie. Jednak problem się zaczyna, gdy EGO zaczyna zakładać, że to „JA” jest nagradzane, a nie samo zachowanie. Co może prowadzić do poszukiwania podziwu i działania, które stają się być podporządkowane zdobywaniu nagród. U zdrowych dorosłych system ten przeradza się, zmienia. Zaczynamy traktować opinie innych czy ich aprobatę z dystansem, a naszą uwagę zajmuje nasz wewnętrzny odbiór naszych działań, dokonań. Czyli zyskujemy samoaprobatę, a nasz system skupia się na zinternalizowanych standardach. Na bardziej dojrzałym poziomie, pomimo że aprobata innych wciąż jest miła, nie determinuje już zachowania, jak ujmuje to znane powiedzenie ; „Muszę żyć sam ze sobą”.

Duma jest zależna od społecznego wizerunku i jego przejawów w posiadanych rzeczach, rozgłosie, tytułach, bogactwie. Duma wyrażona jako arogancja i poczucie wyższości uważana jest za próżność wraz z jej domniemaną wyższością.

Duma to zachwyt Dan samym sobą, co zakłada, że inni przez porównane są gorsi lub mają mniejszą wartość, rangę czy cenę. Dla porównania prawdziwi ludzie sukcesu są akceptowani, ponieważ dojrzałemu sukcesowi towarzyszy POKORA i WDZIĘCZNOŚĆ, a nie atmosfera wyższości.

Wadami Dumy są zazdrość, rywalizacja, zawiść oraz ich skutki w postaci nienawiści, złośliwości oraz mściwości. Kruchość Dumy bierze się z jej narcystycznego rdzenia, w którym prawdziwa ważność jest postrzegana jako zagrożenie oraz domniemana utrata renomy. I ta próżność wywołuje uwrażliwienie na afront lub porównania. Co oznacza wrogość do cele brytów u ich krytyków? Często paradoksalnie z ich własnego pragnienia sławy i poklasku.

Internet stał się domeną kłótliwych ludzi szkalujących uczciwość (fala hejtu).Reprezentują oni narastanie Narcyzmu, przejawiające się jako „wyrażanie opinii”. Narcystyczne ego nie jest zestrojone z rzetelną prawdą, więc kalibruje nisko.

Z powodu wszechobecności Dumy, będącej przejawem ludzkiego ego, niektóre jej formy zyskują społeczną akceptację i uznawane są za normę. Np. status własnych opinii wyrażanych na wiele sposobów w ramach „wolności słowa”.

Antidotum na większość błędów wynikających z samooszukiwania się jest POKORA.

Wrodzona struktura ego powoduje, że jest wewnętrznie niezdolne do odróżnienia prawdy od fałszu i myli percepcję z rzeczywistością . Dlatego też ego jest ofiarą swoich własnych ograniczeń.

Duma jest krucha, dlatego też zazwyczaj broni się w sposób twardy i ekstremalny, aż do osiągnięcia paranoi. To, co przerośnięte, ulega zmniejszeniu , co z kolei szybko wyzwala wstyd. Dlatego też POKORA jest błędnie interpretowana przez ego, które stawia ją na równi z poniżeniem, podczas gdy w rzeczywistości POKORA JEST NAJSILNIEJSZĄ OCHRONĄ PRZED UPOKORZENIEM CZY ZRANIENIEM.

W dynamice ego sztywny zbiór oczekiwań przynosi w skutkach kruche poczucie własnej wartości.

Samoocena ego opiera się na twierdzeniach i opiniach, podczas gdy PRAWDZIWE POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI powstaje dzięki energii uczciwości i prawdy.

Antidotum na Dumę jest wybranie pokory i uczciwości zamiast „bycia ważnym”, „posiadania racji”, wyrównywania rachunków czy szukania poklasku.

Ego domagające się uznania podobne jest do żarówki – która sobie przypisuje zasługę emitowania światła, podczas gdy źródło jej mocy to elektryczność płynąca przez nią

Duma polega na zastąpieniu rzeczywistości iluzją. Co można zrobić, by z tego wyjść? Uznać równość każdego człowieka. Akceptować, że jedynie możesz „być”, tym, kim jesteś. Odczuwać i praktykować Wdzięczność , która z łatwością zastępuje Dumę i która nagradza samą siebie i przysłania ze wszystkich stron wszelkie osądy.

Wewnętrzny spokój jest wynikiem pokory i akceptacji swojego dziedzictwa.

Uświadomienie sobie, że Duma jest ograniczeniem, już samo w sobie jest wielkim krokiem.

Warto zauważyć, że Duma stanowi wewnętrzne stwierdzenie braku, dlatego też jest w ciągłej potrzebie i szuka pożywki i wparcia, aby zrekompensować sobie swoją…niewystarczalność.

Ci, którzy są mądrzy duchowo, odrzucają pokusy zwiększające ego – pochlebstwa, tytuły, światowy sukces, honory, bogactwo. Choć i udawana bieda też może być rodzajem ostentacji, którą nosi się jako odznakę duchowej dumy. MOŻNA BYĆ BOGATYM, LECZ NIEPRZYWIĄZANYM DO SAMEGO BOGACTWA. Zdolność do bycia SZCZĘŚLIWYM nie jest zależna od posiadanych rzeczy, jeśli tylko nasze podstawowe fizyczne potrzeby są zaspokojone. Im mniej przeważają „potrzeby”, tym większej wolności doświadczamy.

I na koniec utrata pracy z poziomu Dumy: wiele osób dziwi się, że poziom Dumy nadal jest poniżej linii oddzielającej Stres od braku stresu, fałsz od prawdy. Osoby, które bardzo mocno odczuwają Dumę to osoby, które właśnie nie potrafią do końca oddzielić fałszu od prawdy. Ta Duma stanowi jakiś sposób przywiązania do myśli na swój własny temat. I wystarczy, że któś zwróci uwagę „wcale nie jesteś taka fajna” , „wcale ci się to tak nie udało” to natychmiast te osoby lądują na poziomie Winy, Złości i Wstydu. Więc z poziomu Dumy łatwo jest spaść. Na poziomie Dumy bardzo często popełniamy błędy, bo pojawia się zadufanie w sobie. Więc nie jest to zbyt korzystny stan.

Gdy kończy się Duma, zaczyna się ODWAGA i to jest linia demarkacyjna pomiędzy stresem, a jego brakiem, fałszem, a prawdą według tej terminologii Hawkinsa. Ale o tym w następnym poście

Z Miłością Jola

zdj. pixabay.com